Δάνειος χρόνος

Ποίηση 1996-2016 «Ξέρει ποια είναι. Όποιος κι όποτε θέλει να την συναντήσει πάει μόνος ως εκεί χωρίς καμία σιγουριά για την έκβαση. Βγαίνει απ’ τον χρόνο για ώρες, μέρες, νύχτες. Και μετά γυρίζει άλλοτε πετώντας κι άλλοτε μαζί με το πηγάδι όπου έπεσε θέλοντας να πιει από το μυστικό και άχρονο αμόλυντο νερό. Το πιο καλότυχο είναι να γυρίσει μεθυσμένος. Κι όπως είναι με τα ρούχα να παραδοθεί τα ξημερώματα στον σιωπηλό φιλάνθρωπο ύπνο. «Με μελάνι στα μάτια από την αϋπνία μιας ζωής». Το χαρτί είναι εκεί. Με τις λίγες σειρές που μπόρεσε να φανερώσει. Πιο πολύτιμο απ’ την όποια επιταγή. Αυτά τα λίγα λόγια. Αυτές οι λίγες λέξεις, που όταν δεν έχουν ημερομηνία λήξεως, τότε είναι από κείνη. Όλοι ξέρουν πως υπάρχει. Άλλοι στους κύκλους του χρόνου λένε με σιγουριά πως πέθανε κι άλλοι ακόμα την αποζητούν όταν ο πόνος της ύπαρξης γίνεται αβάσταχτος. Εκείνη ξέρει ποια είναι. Καθώς «το ανθρώπινο δράμα εκπέμπει ανέμελα στις κεραίες των άβαθων καιρών» και τώρα εδώ που δεν το λογαριάζουμε πως ανασαίνουμε γιατί είναι φυσικό να θέλει κανείς να σηκώσει τα μάτια του απ’ την συνέχεια καθώς «μια πλατεία περιστρέφεται γύρω και μέσα στην καρδιά μας». Τα εισαγωγικά άνοιξαν κι έκλεισαν αθόρυβα για να μιλήσουν τα λόγια των ποιημάτων αυτού του βιβλίου, που περιμένει μιαν επίσκεψη του βλέμματος όσων αναζητούν εκείνη. Ξέρει ο Νίκος Φωτόπουλος ποια είναι, αφού «στων ποιητών τα κόκκαλα οι λέξεις αλυχτούνε». Ευχαριστώ γι’ αυτό το ίχνος του λόγου μου στο σώμα του Δάνειου Χρόνου.» Λίνα Νικολακοπούλου, από τον πρόλογο της έκδοσης.