Δεκαοχτώ σκοποί στο ίδιο μοτίβο

Η ποιητική συλλογή «δεκαοχτώ σκοποί στο ίδιο μοτίβο» κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1980. Όλα τα ποιήματα επικεντρώνονται στα συναισθήματα ενός μετανάστη. Εκφράζουν με πάθος μιαν ήρεμη αγάπη, που αποκτά μυθικές διαστάσεις προς την πατρώα γη (στην περίπτωσή μας την Ήπειρο) επειδή δεν μπορούν να αφομοιωθούν εύκολα τρόποι, αντιλήψεις, πρόσωπα του νέου τόπου. Η ωραιοποίηση, όμως, της ανάμνησης του τόπου τους από τους μετανάστες εδώ καταγγέλλεται ότι αποτελεί τρόπο άμυνας και καταφύγιο του μετανάστη απέναντι στις αντιξοότητες. Αυτή η θέση βρίσκει αντίθετο τον Πλαχούρη, που με τρόπο λυρικό – και χωρίς να στρατεύει την ποίησή του κομματικά, αναδεικνύει την υπαρξιακή αρχή ότι εμείς, τελικά, είμαστε οι υπεύθυνοι για την όποια ανοχή καταστάσεων ή γεγονότων. ΠΡΩΤΟ ΕΡΩΤΙΚΟ Κάθε μέρα, χρόνια τώρα ξυπνώντας, βρίσκω δίπλα μου ένα ποτήρι γαρίφαλλα. Είναι η στοργή της σκέφτομαι μέχρι ν΄ ακούσω τη φωνή της ανθοπώλισσας. Ύστερα, μένω το παιδί σε σκοτεινές αυλές τα φώτα της οξώπορτας κλειστά σκληρό το γαύγισμα, λυτός ο ξένος σκύλος. Πόση ομορφιά γεμίζει η στιγμή μ΄ εκείνο το χαμόγελο γαρίφαλλα ίσα να ξεγελιέται η μοναξιά με δυο δεκάρικα.