Δυσαρέσκεια

Για τους μεγάλους τελικούς οί πένθιμοι τραβούν μαζί τους ύμνοι την βραδιά μου πού πεθαίνει. Μέσα στο στόμα του τα χείλη μου άσπρα τα ρούχα πού φορά και με φωτίζουν. Μου δίνουν λίγη λάμψη και την παίρνουν. Γκρίζα κουρέλια. Πολυελαίους του μυαλού μου. Το μαύρο αυτό τα κοφτερά του χείλη το διέσχισαν. Χλόες των δέντρων οι απειλές πού τον φοβούνται.