Εφτά ημέρες για τη Νεφέλη

Νεφέλη Η γλώσσα μου ένα κλουβί και οι λέξεις φυλακισμένα πουλιά που ονειρεύονται τον κόσμο περνούν οι μνήμες κι ακούν το βουητό και πάντα τις ηλιόλουστες μέρες κάποια σκιά σταματά και αφουγκράζεται τα όμορφα φτερά των παντοπόρων. Στο καλό αγαπημένη μου ηχώ και στο ταξίδι νάναι γλυκό το τραγούδι σου … και νάβρεις πολλούς που θέλουν να μάθουν πριν ακόμα φανούν στον ορίζοντα τα σίγουρα πανιά της επιστροφής.