Εκείνο

Το νέο μου βιβλίο 64 σελίδων γράφτηκε μέσα στα δύο χρόνια απουσίας μου στη γενέτειρά μου, την Κω. Σαν συγγραφέας ακολουθώ τη λατρεία του «τάγματος του ασυνειδήτου». Ας εξηγήσω. Δεν υπάρχει ανάγκη για δεύτερη γραφή μετά το πέρας της πρώτης, παρά μόνο ανάγκη για συντακτικές και ορθογραφικές διορθώσεις. Γράφω σκοπίμως τόσο αργά ώστε κάθε πρόταση μου να είναι ένας όσο το δυνατόν καλύτερος σπασμός της φαντασίας μου. Ξεκινάω κάθε χωρίο του βιβλίου απ’ την πρώτη λέξη και έπονται οι επόμενες. Είναι λογικό. Οι δομές της γλώσσας πέρα απ’ την λυτρωτική απελευθέρωση που μας προσφέρουν συνάμα μας δεσμεύουν μέσα απ’ τους χρόνους των ρημάτων τους σε μια τοποθέτηση της ιστορίας μας στον παρόντα χρόνο. Όσο και να προσπαθεί ο συγγραφέας να αποφύγει αυτή την αξιωματική θέση δεν πρόκειται να το καταφέρει. Ο δημιουργός θα καταφέρει να νιώσει ελεύθερος μονάχα μέσα στο ασυνείδητό του… Η πόλη ονομαζόταν Φελίσα. Το πρόσωπό της θαρρείς και άλλαζε από γειτονιά σε γειτονιά ή ακόμη και από κτήριο σε κτήριο. Υπήρχαν υπερύψηλα ανθρώπινα κατασκευάσματα, γλυπτά, ουρανοξύστες με γραφεία και ό,τι θα μπορούσε να φανταστεί κανείς. Δίπλα σ’ αυτά τα μεγαθήρια, καλά κρυμμένες από το φως, ήτανε οι σκοτεινιασμένες γειτονιές, ορμητήρια ανθρώπων – αγριμιών και ανθρώπων με αφεγγή δέρματα. Εκεί συναντούσες πολλές μονοκατοικίες. Οι ήχοι που έβγαιναν από κάποιες απ’ αυτές ήταν τρομακτικοί. Ο ουρανός της Φελίσα έβριθε από κάτι πρωτοφανέρωτα, εκείνης της εποχής, είδη πουλιών, διασταύρωση σπουργιτιού και περιστεριού. Εκατομμύρια απ’ αυτά τα υβρίδια όταν συνάζονταν σε ομάδες στον αέρα δημιουργούσαν στο έδαφος σκοτάδι (κατά τη διάρκεια της ημέρας). Το σύννεφο που σχημάτιζαν τα πουλιά ήταν συμπαγές σα βράχος. Κανείς δεν μπορούσε να λύσει το αίνιγμα του τρόπου που πετούσαν όταν ήταν πολλά μαζί.