Εν δρυμώ ξύλον

Που ν’ αφήσω αυτή τη νύχτα; Μέσα μου περισσεύει. Βγαίνουν από το στόμα τα φτερά της. Που με πηγαίνει η μέρα; Με λάμες στις φτέρνες με τρυπάει Διωγμένη μέσα στο πλήθος των διωγμένων. Πως περισσεύω απ’ όλα τα τοπία; Πώς γέρνω έξω από τα χρόνια; Κι οι λέξεις βγαίνουν Μέσα από τη χαλασμένη άρπα του κόσμου σκέλεθρα. Ποιανού η φωνή το αίμα τους θα υφάνει; Όμως εσύ μη μου δίνεις το σκοτάδι που σου ζητάω Έτσι πεσμένη πάνω στις λέξεις να θρηνώ Σαν ένας λόφος που του κλέψανε τα ερείπια.