Ένας νέος δίχως νέα

Απέναντί μου στο μετρό έχει κάτσει το μέλλον μου. Το πρόσωπό μου φαίνεται κι αυτό παράξενα αδειανό. Δεν ξέρω αν άδειασ’ επειδή με εγκατέλειψε το λίπος μου ή αν μας εγκατέλειψε η ζωή μου- εμένα και το πρόσωπό μου. Όσο μένουν τα μάτια μου ανοιχτά, ξέρω πως είμαι φίδι. Μα όσο κλείνουν -απ’ το υπέρυθρο το κοίταγμα του ήλιου- ξέρω πως έχω ζήση αν μέσ’ στα χόρτα κάποιο που σέρνεται απ’ τα τραμ δε με χτυπήσει. Και φύγω σ’ άλλο κόσμο. Τουλάχιστον, θα είναι νέος. Θα ‘μαι κι εγώ.