Ες Πύλον ημαθόεντα

ΜΑΖΕΥΟΝΤΑΣ ΦΩΣ Όταν τις άγρυπνες νύχτες, ζωσμένη από μύθους, υπόσχεται η γυναίκα, μακρινά κομμάτια του ουρανού πέφτουν στο γυμνό στήθος και βυθίζονται μέσα της. Μη μου στερείς τον Ερχομό αβασίλευτε χρόνε, άκουσε τη στιχομυθία των σωμάτων. Από το ανοιχτό παράθυρο έμπαινε η ερωτική φωνή της νύχτας, οι αντανακλάσεις των κυμάτων παιχνίδιζαν στον ασβεστωμένο τοίχο τον έρωτα. Γυμνά τα σώματα συνομιλούσαν με το Θεό. Η θάλασσα συνέχιζε να φωτίζει.