Εξι ρόλοι για σολίστες

ΓΥΝΑΙΚΑ: Αυτές οι πελώριες άδειες Κυριακές, είναι ο μόνος τρόπος για να σε κρατάω μαζί μου. Εσύ βέβαια δεν έρχεσαι ποτέ, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία και δεν έχει καμιά σχέση με τη ζωή μας. Είπα “μας” το πρόσεξες; Σα να είχαμε ζήσει μαζί κάποτε και σα να συνεχίζεται αυτή η ζωή. Ένας κάποιος τρόπος ζωής, δικής μας. Φυσικά, δεν έγινε ποτέ έτσι, και για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, δεν μοιραστήκαμε ποτέ τίποτα. Ας πούμε, μια ώρα μεσημεριανή σ’ ένα καφενείο από κείνα που μαζεύονται οι άνθρωποι για να μιλήσουν, να πούνε κάτι, να επικοινωνήσουν. (Γέλιο σαν κλάμα): Εμείς επικοινωνούσαμε με το τηλέφωνο! Μεγάλα μακριά τηλεφωνήματα και η φωνή σου γελούσε. Ναι, ναι, γελούσε, όπως ήταν ένα παιδί γελάει στον ύπνο του μ’ ένα χρωματιστό όνειρο. (Θυμάται): Νομίζω, είχες αρχίσει εσύ πρώτος αυτή την παράξενη, σχεδόν ερωτική επικοινωνία. Όχι, δεν εννοούσα αυτό ακριβώς. “Ερωτική” θα πει ένα σωρό πράγματα, αγάπη, φιλία, τρυφερότητα, έγνοια, επιθυμία…