Γαιόφως

Η ανθρωπότητα εκτείνεται πια πέρα από τη Γη, στις αστρικές αποικίες. Οι κάτοικοι των τελευταίων, όμως, φαίνεται ότι για να καλύψουν τις ζωτικές τους ανάγκες πρέπει να είναι εξαρτημένοι από τον πλανήτη από τον οποίο ξεκίνησαν. Η απειλή της σύγκρουσης αρχίζει να διαγράφεται. Ο μονογραμμικός σιδηρόδρομος έκοψε ταχύτητα καθώς σκαρφάλωνε πάνω στις σκιερές πεδιάδες. Από στιγμή σε στιγμή θα ξαναβγούμε στον ήλιο, σκέφτηκε ο Σάντλερ. Το σκοτάδι έπεφτε με τόσο αργό ρυθμό, που με λίγη προσπάθεια, θα μπορούσε κανένας να το αποφύγει, κρατώντας τον ήλιο αιωρούμενο στον ορίζοντα μέχρι τη δύση του. Ακόμα και τότε όμως ο ήλιος θα χανόταν τόσο απρόθυμα, που θα’πρεπε να περάσει πάνω απο μια ώρα μέχρι να σβήσει και η τελευταία αχτίδα του κάτω απο την άκρη της Σελήνης, για να αρχίσει η ατέλειωτη σεληνιακή νύχτα. Τη νύχτα αυτή είχε διατρέξει τον πλανήτη, όπου οι πρώτοι άνθρωποι είχαν φτάσει πριν δυο αιώνες, με μια σταθερή και άνετη ταχύτητα 500 χιλιομέτρων την ώρα. Εκτός απο τον βαριεστημένο οδηγό, που δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει απο το να ετοιμάζει καφέδες, οι υπόλοιποι μοναδικοί επιβάτες ήσαν τέσσερις αστρονόμοι απο το Αστεροσκοπείο. Οταν μπήκε μέσα ο Σάντλερ του κούνησαν το κεφάλι φιλικά, αλλά γρήγορα μπλέχτηκαν σε μια τεχνικής φύσεως συζήτηση κι απο τότε αγνόησαν την παρουσία του. Πειράχτηκε λίγο απο αυτή την αδιαφορία, γρήγορα όμως παρηγορήθηκε στη σκέψη, πως ίσως να τον πέρασαν για εποχιακό επισκέπτη κι όχι για νιόφερτο στην πρώτη του αποστολή στη Σελήνη…