Γιουκάλι/Youkali

Πρωτότυπη ποίηση σε πτήση εξοικείωσης με τον Θάνατο, με μια δόση ναρκισσισμού κι απομυθοποίησης του ιδανικού αυτόχειρα. Ο Έρωτας μια απροσδιόριστη πλέον ανάμνηση. Η αφηγηματική φωνή αυτοσαρκάζεται, απομυθοποιεί τους άξονες της έμπνευσής της, «εξανθρωπίζεται» όπως δηλώνει ειρωνικώς στο ποίημα «Οι πέντε αισθήσεις» (σελ. 17). Αυτή η τελείωση προς την οποία οδεύει εκφραστικώς η Ραλλού Γιαννουσοπούλου είναι αναμενόμενη και προοικονομούμενη από το πρόσφατο έργο της. Από το εγώ και την ατομική μαρτυρία γυρίζει στο εμείς με ενδιάμεση στάση στον πλησίον, έστω και ως δύο καπέλα –το εν επί του άλλου– στο διπλανό κάθισμα του μπαρ, στη θέση τής πάλαι ποτέ άσπονδης φίλης. «Δεν μιλούσαμε πολύ – κοιτάζαμε τον κόσμο κι ό,τι άλλο μας περιέβαλλε» (από το ποίημα «Φίλες», σελ. 38). Αυτή η έξωθεν παρατήρηση του εαυτού και του Έτερου, του εντός και του περιβάλλοντος, δίνει στην πρόσφατη ποίηση της Ραλλούς Γιαννουσοπούλου μια δραματική αποκλιμάκωση. Δεν έχει φτάσει ακόμα σε αυτομαστίγωση ή αυτοαθώωση. Κινείται απλώς ως ιέραξ πάνω από τη φωλίτσα της, λατρεύει τα αιλουροειδή, φοβάται τα σκυλιά (ο Κέρβερος, ή ο τσακαλόμορφος Άνουβις), είναι θυμωμένη αλλά και καταλαγιασμένη, γελάει υποδόρια με τους προγενέστερους έρωτές της, ενδύεται τον Θάνατο ως ρόλο (στο ποίημα «Μεταμφίεση», σελ. 42), νοσταλγεί το μυθικό δάσος της παιδικής ηλικίας και τα ηλιοτρόπια του θεσσαλικού κάμπου, με την αφόρητη ζέστη και την ερωτική κάψα της εφηβείας… Κωνσταντίνος Μπούρας 2015 (diavasame.gr)