Γραφές Α

ΓΡΑΦΗ Α’, Ι Σαφής είναι η μνήμη εκείνης της μέρας, ασαφής παραμένει η αίσθηση, εντελώς δεν την κατέχω. Κατέχω τον χώρο. Ο χώρος είναι ο δικός μου, γνωστός χώρος, ελάχιστα ελεύθερος, το χρώμα στον τοίχο άσπρο σπασμένο, άσπρη ήταν νομίζω όλη η κάμαρα· απόγευμα ήταν, αυτό το θυμάμαι, αποπνικτικό και ζεστό, αγαπημένα πρόσωπα δύο, είχαν ζήσει δύο βδομάδες τον δικό μου γνωστό λευκό χώρο. Στην ανάμνηση ο χώρος ευρύνεται ελευθερώνει την κίνηση, πλαταίνει σε μάκρος, απλώνεται, προδίδεται λίγο. Τα υπόλοιπα χάνονται στο ασαφές και εναλλασσόμενο γύρισμα επιθυμίας, ζέστης πολλής, υγρασίας, αφής. Επιθυμία είναι η κυρίαρχη αίσθηση. Υπάρχει ακόμα κλίμα ευεξίας· μάλλον υπερδιέγερση ευεξίας που καλύπτει μόνο τον ένα, ενώ ο άλλος παραμένει στην άκρη του κύκλου, μόλις, αμυδρώς φωτιζόμενος, ωστόσο υπάρχων, κατ’ αυτό το ποσοστό της συμμετοχής συμμετέχων· ίσως διστάζων, σαφώς υπολειπόμενος του άλλου… Eπιμέλεια σειράς: Αντρέας Παγουλάτος