Γράμμα του Χειμώνα

«Γιέ μου» Γιε μου, λίγο πιο πριν δεν υπήρχες. Ως τότε, εγώ τσουρουφλιζόμουνα στο φως του κεραυνού… Σε ονειρεύτηκα να χτίζεις παραμύθια να τα στολίζεις με αριθμούς και με ονόματα ύστερα να τα κρεμάς με ανεμόσκαλες από το φως του φεγγαριού να μην τα φτάνουν οι κακοτοπιές και τα ξοδεύουν… «Σε θυμάμαι» Σε θυμάμαι σαν μια φιγούρα γερμένη στον ώμο μου γεμάτη ανασφάλεια και μοναξιά? σε θυμάμαι σαν ένα λυπημένο χαμόγελο που κρύφτηκε απορημένο και χάθηκε.