Hotel Βικτώρια

Δεν ήταν ανάγκη να ειπωθεί. Ετούτο το ποτέ το είχε από την πρώτη κιόλας στιγμή διαισθανθεί. Ετούτο ήταν που την έκανε να διαβαίνει τόσο ονειρική, σχεδόν αέρινη, αυτόν τον τόσο πολύ βαρύ και μπουχτισμένο κόσμο. Μ αυτή την απέραντη θλίψη στα μάτια. Πώς να ναι άραγε ένας αρχάγγελος πάνω στης πληρωμένης ηδονής τα κρεββάτια; Λαμποκοπά. Αμόλυντος απ τις μικρότητες των δικών τους βλάσφημων επιθυμιών…