Η απαγωγή της Τασούλας

Μια ποιητική μυθιστορία Μια ερωτική ιστορία στον απόηχο του Εμφυλίου Πολέμου που συγκλονίζει την ελληνική επαρχία, αλλά λαμβάνει και διεθνείς διαστάσεις. Το θεατρικό έργο που προέκυψε ύστερα από έρευνα στα αρχεία της εποχής, γραμμένο σε έμμετρο στίχο, με εμφανείς επιρροές από τα έργα της Κρητικής Αναγέννησης, παρουσιάζει με σπάνια ποιητικότητα και λυρισμό έναν θρυλικό έρωτα ανάμεσα σε δύο νέους ανθρώπους. Ταυτόχρονα, με αφορμή πραγματικά ιστορικά γεγονότα που συγκλόνισαν για χρόνια την κοινή γνώμη, αναδεικνύει τον απόηχο που το “απαγορευμένο” ειδύλλιο είχε στην τοπική κοινωνία και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης της εποχής. Μόνον ο έρωτας και η ποίηση αξίζουν. Τα υπόλοιπα -αν δεν είναι απλά οντολογικά σκουπίδια- πληγώνουν σαν αγκάθια τα πόδια μας, καθώς ψάχνουμε τον εαυτό μας στην ερημιά, που συνηθίσαμε να λέμε Ζωή. Ο έρωτας και η ποίηση έχουν την απαίτηση να μετατρέψουν την ερημιά της ύπαρξης σε όαση. Δεν μπορούν να υπάρξουν με κανένα πιο “ρεαλιστικό” αίτημα. Μετρημένος, λογικός, συγκαταβατικός έρωτας δεν μπορεί να υπάρξει. Ακυρώνει τον εαυτό του. Το ίδιο και η ποίηση. Όταν ο έρωτας εγκαταλείπει την αρχή της επιθυμίας και αποδέχεται την αρχή της πραγματικότητας, είναι μόνο αναπαραγωγή. Όταν η ποίηση αποδέχεται την κανονικότητα, είναι απλά λογοτεχνία. Σέρνονται σαν φαντάσματα όντων που δεν υπήρξαν ποτέ, παρά μόνο φαντάσματα. Μιλούν μια γλώσσα χωροφύλακα, δικαστή, πολιτικού, άρχοντα, δυνάστη, τη γλώσσα εργαλείο των θεσμών, τη γλώσσα που προσπαθεί με βία να τιθασεύσει την παράφορη φύση της για χάρη της “ορθότητας”. Αλλά η “ορθότητα” είναι μαμή του παραλογισμού και η “κανονικότητα”, μαμή του χάους. Όχι πως ο πραγματικός έρωτας και η πραγματική ποίηση αποστρέφονται τον παραλογισμό και το χάος. Ίσα-ίσα τρέφονται κάπως από αυτά…