Η άτροπος των ημερών

Α’ Υπάρχει, μου είπαν, κάποιος άλλος δρόμος πέρα απ’ αυτόν που οι χάρτες σημαδεύουν. Παρέκαμψα το κέρας του Κριού κι έχοντας μάγους κι οδηγούς στ’ αστέρια μυημένους έπλευσα σε αβαθή νερά. Είδα το ζύγιασμα του γλάρου στα ρηχά και του χελωνοκαύκαλου τη λάμψη. Κι αναρωτιόμουν τί να προσμένω τάχα από τη θάλασσα; Μήτε ιστορίες πια μήτε καλέσματα κι η αναδυόμενη τεμαχισμένη φάλαινα σε ξέρα. Έπλεα σε αβαθή νερά.