Η νύχτα γεννιέται υγρή

«Η νύχτα γεννιέται υγρή» Μέσα από δέσμες κάθε λογής ήλιου πέρασες Όλβια κυλούσαν τα νερά φραμπαλάς άνοιξης γαλάζιας. Γυρτές οι μέρες των κελαηδισμών στην πλάστιγγα του χρόνου. Τώρα η καταιγίδα μάχεται ρίζες χαράς πολύκλωνης. Του γλάρου η κραυγή τα μάτια τ’ ουρανού τρυπάει Η νύχτα γεννιέται υγρή. Ο ορίζοντας κλείνει. Ασάλευτη στις φυλλωσιές του ύπνου εσύ, στο αδιάφανο σιγογλιστράς μονοπάτι, σε κάμπους με ασφοδίλια που οδηγεί.