Ιαματικές πληγές

Ενθάδαι κείνται οι μαχήτριες γόπες των σβησθέντων ονείρων μου στίχων έρμαιων στου άγραφου τα χείλη φλόγινων που ήπιανε οι καύτρες μυστικών όρκων που φούμαρε αέρας φούμαρων ερώτων. Τέφρες από κάθε γωνιά της νοσταλγίας με σέβας αποθέτουν το γκρίζο τίναγμά τους στο τασάκι που το βράδυ τούτο εξυψώνω σε περίοπτο ανήκουστο πρωτοφανές μνημείο. Υπέρ του καπνού που έγινες.