Ιαμβοι και Ανάπαιστοι

Τα φτερά που βάζει η μουσική του Καλομοίρη στα πόδια των “Ιάμβων και Αναπαίστων” μου δίνουν την όρεξη να μιλήσω για κείνα. Παιδιά μακρυσμένα πια κάπως από μένα -γεννήθηκαν στα 1897- όμως από τα πιο καλότυχα· γιατί αξιώθηκαν εκλεκτά ν’ αγαπηθούν από εκλεκτούς, ίσως και περισσότερο απ’ ό,τι αξίζουν. Θα μιλήσω, γιατί ένας ποιητής, και ο ταπεινότερος, φέρνοντας το λόγο στα παιδιά του (φτάνει να ξέρη πώς να μιλήση) μπορεί να κάμη -θέλει δε θέλει- το λόγο του σαν άσκηση φροντιστηριακή για τους σπουδαστές των ψυχολογικών εργαστηρίων ή σα μάθημα καλολογίας ή σαν κεφάλαιο ιστορίας της λογοτεχνίας. Έπειτα, ο εγκεφαλικός μηχανισμός ενός ποιητή, ο τρόπος που εμπνέεται, εγκυμονεί, μέσα του κρατεί, γεννά, παράγει, καλλιεργεί, φαντάζεται κ’ αισθάνεται κ’ ενεργεί, τι ενδιαφέροντα για τη φυσιολογία και την ιστορία του πνεύματος προβλήματα, και τι φως που φέρνουν στα σκοτάδια και στα θαμποχαράματα της αισθητικής, της ψυχολογίας, της κοινωνιολογίας!