Ίχνη της νύχτας

Τα «ΙΧΝΗ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ» είναι η δέκατη ποιητική συλλογή του Γιάννη Πλαχούρη. Είναι ποιήματα που κινούνται στο μεταίχμιο της ζωής και του θανάτου. Ουσιαστικά εξετάζουν την αμετάβλητη φυσική διαδικασία που περιλαμβάνει όχι μόνο πρόσωπα, αλλά επεκτείνεται και σε καταστάσεις, στιγμές, καθώς και τον ρόλο που παίζει σε αυτή τη διαδικασία η προσωπική μας μνήμη. Με την αντίληψη ότι «Οι σκιές είναι μέσο για να μάθεις που πηγαίνει η απουσία», περιγράφεται μια διαδρομή που μπορεί να φαίνεται αυστηρά ατομική, όμως—κατά περίεργο τρόπο—αποδεικνύεται οικεία σε όλους. Ο Γιάννης Πλαχούρης με τεχνική ναρκαλιευτή αποδομεί τους σχετικούς φόβους και τα πάθη. Παράλληλα υποδεικνύει το φως μιας δράσης ανθρώπινης, που οφείλει να γίνεται για τη δράση και μόνο, «χωρίς ανάγκη θεατή, χωρίς ακροατή», όμοια με «τραγούδι του γρύλλου που ζωγραφίζει την νύχτα». Τα ποιήματα, ανάλογα με τα αισθήματα που εκφράζουν, ντύνονται με διαφορετικούς ρυθμούς και εκφράσεις (χαϊκού – ομοιοκαταληξία – ελεύθερος στίχος), καθώς για τον Πλαχούρη η ποιητική έκφραση οφείλει να ακολουθεί και να προσαρμόζεται στο συναίσθημα του ποιήματος. ΣΤΙΧΟΙ ΑΠΟ ΚΙΜΩΛΙΑ Τα ποιήματά του άπλωνε στο πεζοδρόμιο, στίχοι από κιμωλία εύθραυστοι, έτοιμοι να πεθάνουν στη βροχή, στον άνεμο, στη σόλα των παπουτσιών μας. Φοβόμουν να πατήσω τον τόπο που κάποιος απλώνει πραμάτεια τον πόνο του με την ελπίδα να ξεπουλήσει…