Κενό αδιαχώρητο(ν)

Έχει τη δύναμή του στα κύματα ο αφρός στο κουπαστάρισμα δαγκώνει τα χρώματα δροσίζει την ίριδα πριν πέσει χλωμή στο νερό πριν κατοικήσει το έμβρυο ελπίς όμορφος άντρας επιβάτης ξεχασμένος στα χρόνια δεμένος στον σκύλο του αυτή λίγο πριν αφήσει την άνοιξη καρφώθηκε μέσα της ο χειμώνας ο κύριος της καρδιάς της κι εγώ πετάω με τον αρτέμη βρεγμένα φτερά τινάζω τους περαστικούς τινάζω τους αθώους τινάζω και ‘μένα.