Κοίλο φεγγάρι

Β’ Εσύ και το ομοίωμά σου Και η νύχτα Και το αχλαδένιο μέτωπο Που ιρίδισε μια φορά επάνω στο χορτάρι Η πορεία του μετώπου εκείνου Μέσ’ από το φλεγόμενο άνεμο της πόλεως Η αυξανόμενη μέθη Η κλιμάκωση του παραμιλητού σου Έως την άλλη ακτή Την περιπλανώμενη Γ’ Άραγε ποιος θα θεραπεύσει Ένα λιπόθυμο άστρο που πέταξε ο άνεμος Πάνω στις στέγες της πόλης Μόνο εσύ το κρατάς αγκαλιασμένο Κοιτιέσαι μέσα του, αναγνωρίζεις στο βάθος του Την άλλη ακτή, τρέχοντας, όλο φώτα Να χιμάει προς το μέτωπό σου