Κοινοί τόποι

Τα όνειρά μου είναι βαμμένα σε χρώματα παράξενα: πράσινο του βορρά, σπασμένο μπλε του νότου. Κι ένα ακόμα που όμως δεν το αναγνωρίζω. Σκοτεινό μαζί και φωτεινό. Ψυχρό και θερμό. Όπως η λάμψη από τα μάτια σου που με καταδιώκει. Έξω στάζει μονότονα παράπονο απ’ τις στέγες Βρέχει… Κοιμήσου, φίλε μου. Κοιμήσου.