Κραυγές

Ασπάζοντας την άποψη του Νίκου Καζαντζάκη ότι “καθήκον κάθε ανθρώπου είναι να φωνάζει στην έρημο” ο Θ. Παπαδόπουλος με το νέο του πόνημα “φωνάζει” για έναν καλύτερο τόπο, μια καλύτερη ζωή, για ένα καλύτερο μέλλον, με το δικό του τρόπο. Οι “φωνές του” , που ενίοτε γίνονται “κραυγές”, ακολουθούν με σύνεση το ποιητικό μέτρο και προσδίδουν μια ευχάριστη νότα στη σύγχρονη ελληνική ποίηση. ΚΡΑΥΓΕΣ Πέρασε ‘κείνος ο καιρός και φύγανε τα χρόνια, που ζούσαμε με τη χαρά και μ’ έρωτες αγνούς. Τη λύπη δεν γνωρίζαμε μήτε την καταφρόνια και γράφοντας πηγαίναμε σε τόπους μακρινούς. Μα σβήσαν όλα πια για μας μες του καιρού το διάβα και βρήκ’ ο λίβας ο καυτός τις πόρτες ανοιχτές. Μας πνίγει νέφους λαίλαπα και των πολέμων λάβα, οι στίχοι μας μικρύνανε και γίνανε κραυγές.