Κρυφές ενοχές

«Θα λείψω για λίγο», τους είπα και χάθηκα οδηγώντας με νεύρο στα στενοσόκακα της παλιάς Αθήνας. Πάρκαρα στον περιφερειακό και κατέβηκα με ένα βουητό να μου ξεσκίζει το κεφάλι. Κάτι τα λιγοστά χρήματα, κάτι οι επαγγελματικές ανασφάλειες, ήταν και κείνο το δάνειο που τελευταία μου στάθηκε βαρίδι επιπλέον στο σβέρκο μου. Είχα την ανάγκη να βρεθώ μόνος. Προσποιήθηκα λοιπόν έκτακτο επαγγελματικό ραντεβού και αναζήτησα στο λόφο τα μονοπάτια που με ξεκούραζαν τις εποχές της ελευθερίας μου. Τι καριέρες σχεδίασα εδώ πάνω, τι λύσεις στα αδιέξοδα της ζωής, πόσα ταξίδια δεν ξεκίνησαν και πόσες επιστροφές. Μα προπάντων τι ανακούφιση. Ιδιαίτερα οι συναντήσεις μου με τον φτερωτό θεό…