λα

«Ξυπόλητος βασιλιάς» Έφυγες. Ξέμεινα από άνοιξη. Τώρα ήρθαν τα βραδινά πουλιά Κι αργεί να ξημερώσει. Αμοίραστο το φως είναι σκοτάδι. Χάθηκε μια άνοιξη και μια ισορροπία. Μεσόκοπος βασιλιάς δεν κατέχω πια τον εαυτό μου. Πάει η πολιτεία μου, ολάνθιστη και κατεστραμμένη, εσύ την εξουσιάζεις. Τώρα, στις αναζητήσεις, αναφέρουν τούτο για εμένα: Ξυπόλητος βασιλιάς τρέχει στους νεοανακαλυφθέντες απάτητους τόπους, ποτίζοντας με δάκρυα αόρατες ευτυχίες, ψαλιδισμένες από ουρές χελιδονιών