Μακάο

Δύο νουβέλες Μια νύχτα, καθώς περιπλανιόμουν στο λιμάνι, είδα ένα πλοίο να ‘ρχεται από μακριά. Όταν πλησίασε αρκετά, είδα πως λεγόταν “Μακάο” και τότε θυμήθηκα. Είχα ένα θείο κάποτε, αδελφό του πατέρα μου, που είχε φύγει για το Μακάο. Όταν ήμουν μικρός, τα γράμματα που μας έστελνε από κει μ’ έκαναν πάντα να ονειρεύομαι και είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως μεγαλώνοντας, θα πήγαινα κι εγώ. Βλέπετε, στα μάτια μου, το Μακάο φάνταζε σαν ένα τόπος μαγικός, παραμυθένιος! Δεν πήγα, βέβαια, ποτέ. Οι υποχρεώσεις, η δουλειά, ύστερα η οικογένεια, καταλαβαίνετε… Εκείνη τη νύχτα όμως, όταν είδα αυτό το πλοίο να πλησιάζει προς το μέρος μου, το θεώρησα σαν οιωνό. Για πρώτη φορά, ύστερα από τόσους μήνες όπου ήμουν βουτηγμένος στην απελπισία, σκέφτηκα πως ίσως όλα αυτά να ‘γιναν τελικά για να πραγματοποιήσω το παλιό μου όνειρο. Σαν να μου δινόταν μια δεύτερη ευκαιρία να ξεκινήσω και πάλι τη ζωή μου! Λες και όλα όσα είχαν συμβεί μέχρι τότε να ήταν ένα τεράστιο λάθος που επιτέλους είχε διορθωθεί! Και όσο το σκέφτομαι από τότε, τόσο πιο πολύ το πιστεύω… Για όλους μας, φίλε μου, υπάρχει κάποτε μια δεύτερη ευκαιρία. Αρκεί να μην την αφήσεις να περάσει χωρίς να τη δεις… Στη νουβέλα “Πεσσών διάταξις”, ο κύριος Μόργκαν, διαβάζοντας μια αρχαία κινέζικη πραγματεία για το σκάκι, βλέπει το παρελθόν του να ξεπηδάει μέσα από τις σελίδες του βιβλίου, φέρνοντάς τον αντιμέτωπο με όλες τις αθέατες πλευρές, τα μυστικά και τα αινίγματα της ζωής του. Στη δεύτερη νουβέλα, δύο ναυαγοί περισυλλέγονται από ένα πλοίο που διαπλέει τον Ινδικό ωκεανό με προορισμό το Μακάο. Γρήγορα όμως θα διαπιστώσουν πως το ταξίδι αυτό είναι πολύ διαφορετικό από εκείνο που φαντάζονταν. Με φόντο τα αφηγηματικά μοτίβα της φανταστικής λογοτεχνίας και των ιστοριών μυστηρίου, παρελθόν και παρόν αναδύονται και καταδύονται σ’ ένα αέναο ταξίδι θέτοντας τους ήρωες μπροστά σε κρίσιμα διλήμματα: Τι είναι άραγε πιο σημαντικό; Η αλήθεια ή η ευτυχία; Η μνήμη ή η λήθη;