Μαρία η Μαριονέτα

Θολή φιγούρα του χθες, αμφίβολη του σήμερα, του αύριο κουρασμένο μυστικό. Κι ο Θεός μακριά από το ρουφηγμένο πλάσμα, το δοσμένο στη γύμνια της ψυχής. Κοιμισμένες αισθήσεις, κοιμισμένες ιδέες, όλα ξεχασμένα κι αφημένα στις στροφές του ήλιου και της σελήνης, στις στροφές των μακρινών γαλαξιών… Λησμονημένη ύπαρξη σαν μη ύπαρξη βαδίζει το δρόμο μιας κομματιαστής συνειδητότητας. Ποια μουσική, ποιες λέξεις, θα ζωντανέψουν τη Μαρία την Μαριονέτα; Η αγάπη μόνο, φαντάζομαι…