Μετα-νεωτερική ποιητική

Αν συμβαίνει να ‘χει κανείς την ελευθερία να εκφράζει ένα σύνολο μεγεθυμένων λόγων για την ποίηση, τότε θα πρέπει σ’ όλη τη ζωή του να δίνεται ανάερος σαν ήλιος, γαληνεμένος πάντα από μια τρικυμία. Στη θάλασσα αν βρίσκεται μέσα μας, στην καθαρότητα των εννοιών που δημιουργεί η έλξη του ερωτικού στοιχείου. Όταν πρόκειται για εικόνες φορτισμένες συγκίνηση. Κάθε τι που βυθίζεται μέσα μας ανύποπτα ωσάν τα πιο ανεκτίμητα έμψυχα λόγια. Να ‘ναι και να αντέχει τις μετατροπές της ύλης, που κάνει ο χρόνος απτές. Αν τυγχάνει ορατή η συγκίνηση με τα ψυχανεμίσματα των τάξεων της φύσης τότε η έννοια της αθωότητας θα πρέπει να ‘χει και ψυχή και σώμα. Ή διαφορετικά να ‘χει διαφάνεια και νόμους. Αυτούς που η ζωή δεν αγνοεί… «Η λογοτεχνική παραγωγή της Ασημίνας Χασάνδρα στην έκταση στην οποία εμφανίζεται ως σήμερα θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως προϊόν μετα-νεωτερικής, μετα-υπερρεαλιστικής ποιητικής». (Γιώργης Γιατρομανωλάκης)