Μιχαήλ

Πώς έρχονται τα κύματα σαν άλλου κόσμου αναλαμπές κι ανέγγιχτες υπάρξεις· αστράφτουνε για μια στιγμή, χιόνια ψηλά στα εφήμερα όρη της τρικυμίας, κι υστέρα πάλι χάνονται -άσπρες οφθαλμαπάτες. Και πώς εσύ, ό Ανύπαρκτος, έτσι τα κατευθύνεις, με προσταγές αμείλικτες για λίγο να καλπάζουν, να πλαταγίζουν τρομεροί, αμόλυντοι χιτώνες κι ευθύς να εξαφανίζονται -τί άγγελμα κομίζουν κι όλος αυτός ό ρεμβασμός πού μ’ έχει συνεπάρει μοιάζει με το αγνάντεμα μιας υπερκόσμιας μέθης.