Νάντια μου

ο ήλιος της Βοστώνης Η Νάντια κι εγώ. Ή αλλιώς εγώ και η Νάντια. Φωτιά κι αλάτι. Χειμώνας μέσα σε καλοκαίρι. Ήλιος στο χιόνι. Η Νάντια είναι απλά το κορίτσι που αγάπησα. Το κορίτσι που θαύμασα. Όχι δεν έγινε έμπνευση μου. Ήταν απλά το κεντρί μιας μέλισσας που μου χρώσταγε η ζωή για να με κάνει να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Εξάλλου το ότι είμαι συγγραφέας δεν σημαίνει και πολλά. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι τούτο το βιβλίο είναι γεμάτο από εκείνη και είναι η πρώτη φορά και ίσως και η τελευταία που γράφω βάζοντας την ηρωίδα μου μπροστά γιατί θέλω να υπάρχει ακόμα και όταν δεν θα υπάρχω εγώ. Ο ήλιος της Βοστώνης έχει το χαμόγελο της Νάντιας και η πένα μου φοράει τον σταυρό της κι έκανε βουτιά στην θάλασσα των Κυκλάδων για να γράψει. Πηγαίνω για ύπνο μια συγκεκριμένη ώρα κάθε βράδυ. Την άγια εκείνη ώρα που μπορώ να δω ένα αστέρι στον ουρανό. Του έχω δώσει το όνομα σου. Δεν μου μιλάει. Ούτε εγώ του μιλάω. Απλά το κοιτώ και του χαμογελώ. Ζεις αλλού κι αλλιώς. Δεν διψώ για σένα. Απλά να υπάρχεις σε αυτή την ζωή και να είσαι καλά. Να χαμογελάς για να δίνω οξυγόνο στις αναμνήσεις μου από εσένα. Μαίρη Τσίλη