Ναυαγοί στη λεωφόρο

ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ Γκρίζο πρωινό, η θλίψη στάζει απ΄τα μπαλκόνια γυμνά οικόπεδα με πλαστικά μπιτόνια μέσα στη ζέστη αγκομαχά ο ανεμιστήρας και στο γραφείο αδειανά μπουκάλια μπύρας. Απομεινάρια ενός ηλίθιου εμφυλίου που εδώ συνέβη, χτες, μέσα Ιουλίου στη μνήμη δύο στρατεύματα παλεύουν τάφους στης λήθης τα νεκροταφεία σκυλεύουν. Μια η δικαίωση ερχόταν, μια οι τύψεις πού να’ ξερα πως τόσο θα μου λείψεις… Μήπως να είναι από της νοσταλγίας τη μέθη κι απ’ τη θλιμμένη σκοτεινιά που ‘χουν τα πένθη;…