Νυχτερινὴ σιγαλιά

Κοιμᾶται ἡ πλάση. Μὰ βαθειὰ στὰ μαῦρα χώματά της, ξύπνια κι ἀθάνατα στοιχειά, γονεύουν τὰ σπαρτά της. Πάψε, ἀηδονάκι τῆς φραγῆς καὶ τῆς λυγιᾶς τριζόνι, ν᾿ ἀκούσω ὁ σπόρος μέσ᾿ στὴ γῆς πῶς σκάει καὶ πῶς ριζώνει!