Ο Ρωμαίος και η Διώνη

Στα επτά του χρόνια τον φώναζαν “Juez”, που θα πει δικαστής, είχε μια τάση να καταδικάζει με δικές του αποφάσεις. Στο σώμα του είχε ζωγραφίσει όλη την πλάση και στο στήθος του είχε χαράξει μια καρδιά… Ήθελε να πετάξει μακριά από την υπόσταση του, για να νιώσει ποια είναι πραγματικά, η έννοια της ύπαρξης του… Η ψυχή του “Juez” δεν χωράει σε κλουβιά, σε φυλακές με ψηλούς τοίχους και δεν χωράει μέσα σε λόγια μεγάλα, είναι ελεύθερο πουλί, πετάει μαζί με το πνεύμα και την ύπαρξη του, είναι ο λόγος της ύπαρξης του… Τα μεγάλα λόγια τον μελαγχολούν, τα κλουβιά κι φυλακές με ψηλούς τοίχους τον σκλαβώνουν… κι ο “Juez” γεννήθηκε για να είναι ελεύθερος, να πετάει ψηλά και να ανταμώνει το φως του… Ο ίδιος ο “Juez” πίστευε πως η πραγματική έννοια της ύπαρξης του ήταν πως έπρεπε συνέχεια να πολεμάει, να κερδίζει και να βάζει τις μάχες μέσα στη ψυχή του, σαν φυλαχτά… Ήταν δυνατός, ρωμαλέος, ψηλός μελαχροινός κι είχε σώμα σαν άγαλμα! Ήταν ερωτευμένος κι άφηνε τους άλλους να πιστεύουν, πως αγαπούσε πολλές… Εκείνος όμως αγαπούσε μόνο μία… που έκανε για 10!! Ήταν η χορεύτρια του φλαμένκο στο μπουλούκι των τσιγγάνων… Μαράζωνε από μοναξιά όταν εκείνη έφευγε μακριά και ζούσε τον έρωτα πρωτόγνωρα, όταν εκείνη γυρνούσε κοντά του…