Ο σκοπευτής των λέξεων και η αδελφή φωνήεν

«Αυτάρ ο τοίσιν οφείλετο νόστιμον ήμαρ». Στην υποχρέωση του ταξιδιού – ζωή τι ορίζει το «αφείλετο»; Ο πατέρας Οδυσσέας (=ο προορισμένος να βασανιστεί) ταυτόχρονα αποτελεί την αντίστοιχη Ιθάκη για ένα παιδί, που διασχίζοντας τοπία κατόπτρων, βιώνει την δική του περιπέτεια ζωής. Ο χώρος, όπου εκδηλώνεται αυτή η κίνηση είναι σύγχρονος, η εποχή μας. Το «ήμαρ» προβάλλει αχτίδα καθρεφτισμένη στα νερά. Μεταβάλλεται από κυματισμούς αντιθέτων. Νοητικά πρότυπα κλείνουν ή ανοίγουν τις πηγές της αίσθησης, ως χαρά. Η επιθυμία γίνεται ανεκπλήρωτο πάθος και σχοινί. Η έννοια της συνάντησης. Η δροσιά ή ξηρασία των αδελφών, συντρόφων. Η γνώση, πουλί με τσακισμένα φτερά στο γυμνό κλαρί του κόσμου. Σε αυτό το πανάρχαιο παιχνίδι, ποια είναι η μοίρα του κωπηλάτη; Ιδιαίτερα, όταν αποτυπώματα επάνω του υπάρχουν η μνήμη – ρίζα και ο θάνατος, το αναμφισβήτητο γεγονός, ως τέρμα του ταξιδιού σε μια κίνηση ονείρων. ΑΕΡΑΣ Η ΑΦΗ Έτσι όπως ξετυλίγω το όνομά σου ανοίγοντας τα γράμματα ένα – ένα μοιάζει να περπατώ ανάμεσα στους ήχους.