Ο των ωραίων μακάρων

ΗΜΕΡΑ ΠΡΩΤΗ Κατά την πρώτη ημέρα της περιοδείας τα πρώτα δέσαμε δεμάτια αγριόχορτα. Ο κήπος ζούγκλα ήτανε μετά τόσους αιώνες. Ίσα που εφαινόντουσαν μέσα στη λόχμη, με τα αγριόδενδρα πάνω τους να φυτρώνουνε ρίζες βαθιές (πόσο βαθιές στην συνέχεια θα το ανακαλύπταμε) και άλλα χόρτα κίτρινα στον βλαστό επίμονα και με φτενά φύλλα πού διασκορπίζονταν στο πρώτο άγγιγμα – πρέπει το κάθε αγριόχορτο αλλιώς να το δουλεύεις αν θες να το ξεφορτωθείς – μόλις φαινόντουσαν, λοιπόν, ενδιάμεσα άκρες μαρμάρων δουλεμένες και τείχη σαν παραπετάσματα, χτιστά πίσω από το πλέγμα δένδρων. Σ’ αυτό το στάδιο όλα ήσανε σημαντικά εξίσου να τα ξεχωρίσεις, κι εκείνα που ήταν μόνο ογκόλιθοι, οι δουλεμένοι με χοντρό καλέμι για τις βάσεις κι εκείνα που φαινόντουσαν πιο συναφή με καλλιτέχνημα. Αλλά ακόμη δεν ξεχώριζαν τα μέλη της ανωδομής, τα κιονόκρανα με το στιλπνό τους μάρμαρο, τις έλικες που ατέρμονα σου φυλακίζουνε το βλέμμα…