Οι νύχτες πριν

“Δοξάστε την ιερή γενιά των αιώνιων αθανάτων που γεννήθηκαν απ’ τη Γη και τον γεμάτο αστέρια Ουρανό και τη Νύχτα τη σκοτεινή, κι αυτούς που έτρεφε ο Πόντος ο αλμυρός.” Αυτή τη νύχτα του Ησίοδου υπαινίσσομαι. Μια νύχτα που ενέχει τη μέρα. Μια νύχτα – δημιουργό ακόμα και του εαυτού της. Μια νύχτα – τακτικό αριθμητικό, προηγούμενη μιας σειράς επόμενων, ημερών και νυχτών. Μια νύχτα που δεν φοβάται το σκοτάδι ή το φως που θα έρθει. Και μια νύχτα που τολμά να γεννήσει τη μέρα που τόσο της μοιάζει, αν και οριστικοποιεί τις προθέσεις της φαντασίας. Αυτή τη νύχτα εννοώ. Μια νύχτα – θύτη του εαυτού της. Νύχτα – μητέρα, νύχτα θαλασσινή. Μια νύχτα – φίλη, που ξέρει να περιμένει μέχρι να αποκτήσουμε μάτια και να δούμε όσα το φως θα αποκαλύψει.