Ειρήνη Γαβριλάκη

Ελληνες λογοτέχνες
Η Ειρήνη Γαβριλάκη γεννήθηκε στον Πειραιά.
Εργάζεται ως αρχαιολόγος στην Εφορεία Αρχαιοτήτων Ρεθύμνου από το 1986, μετά από σπουδές στην Αθήνα και το Montpellier, οι οποίες ολοκληρώθηκαν με ένα διδακτορικό από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στο πλαίσιο της δουλειάς της, ανασκάπτει, δημοσιεύει αρχαιολογικό υλικό και ασχολείται με τη Μουσειακή Αγωγή. Με αφορμή τη λογοτεχνία, κάνει περίπου το ίδιο και στη ζωή της: ανασκάπτει μέσα της και παρουσιάζει το υλικό της, αφηγούμενη ό,τι δεν ξεχνιέται, Ό,τι, δηλαδή, είναι αλήθεια. Το πρώτο της βιβλίο “Από το υλικό που φτιάχνονται οι κούκλες” εκδόθηκε από την Αστάρτη το 2013 και το δεύτερο, “Οι νύχτες πριν”, από τις ελευθεριακές εκδόσεις Ναυτίλος – Θεσσαλονίκη, το 2015.
Πεζογραφία
Από το υλικό που φτιάχνονται οι κούκλες (2013), Αστάρτη
Οι νύχτες πριν (2015), Ναυτίλος Ελευθεριακές Εκδόσεις

Ποίηση
Κήποι (2019), 24 γράμματα

Συλλογικά έργα
Κεραμικά εργαστήρια στην Κρήτη από την αρχαιότητα ως σήμερα (1996), Ιστορική Λαογραφική Εταιρεία Ρεθύμνης

Κήποι – Ειρήνη Γαβριλάκη




37.
Παιδιά που παίζουν στον κήπο μου με μια κόκκινη κορδέλα. Ξέρω πως θα πιαστεί στα κλαδιά, τελικά, και πως θα την αφήσω να αιωρείται ως τυχαίο διακοσμητικό, μια αίσθηση του χρόνου και δρόμος κόκκινος στα όνειρά μου. Δεν μπορώ παρά να την αφήσω…

Ποίηση, 24 γράμματα, 2019, 58 σελ.

Από το υλικό που φτιάχνονται οι κούκλες – Ειρήνη Γαβριλάκη




Τι κάνει τους ανθρώπους μυθικούς, τελικά; Είναι η διάθεση να έχουμε προσωπικές μυθολογίες και παρελθόν ή είναι εκείνος ο διακαής πόθος του είδους μας να έχει μέλλον; Ποια στιγμή οι καθημερινοί άνθρωποι γίνονται μύθος, παραμύθι ή παραμυθία και άλλοθι για έναν άλλο καθημερινό άνθρωπο;

Με το ερώτημα αυτό κατά νου ξεκίνησα αυτό το μικρό βιβλίο – συνομιλία με τις σημαντικές γυναίκες – τοπία της οικογένειάς μου: τη μητέρα της μητέρας μου Αναστασία Κουΐνη, τη μητέρα μου Παρασκευή Γαβριλάκη και την κόρη μου Παρασκευή Νικολουδάκη, καθώς και τη μητέρα του πατέρα μου, Παρασκευή Γαβριλάκη κι αυτή, στη μνήμη της οποίας αυτό αφιερώνεται. Όσο καιρό το έγραφα ήταν σαν να επέστρεφα τις γυναίκες αυτές που σημάδεψαν τη ζωή μου στο υπόγειο ποτάμι που μας ταξιδεύει όλους.

Πεζά, Αστάρτη, 2013, 62 σελ.

Οι νύχτες πριν – Ειρήνη Γαβριλάκη




“Δοξάστε την ιερή γενιά των αιώνιων αθανάτων που γεννήθηκαν απ’ τη Γη και τον γεμάτο αστέρια Ουρανό και τη Νύχτα τη σκοτεινή, κι αυτούς που έτρεφε ο Πόντος ο αλμυρός.”

Αυτή τη νύχτα του Ησίοδου υπαινίσσομαι. Μια νύχτα που ενέχει τη μέρα. Μια νύχτα – δημιουργό ακόμα και του εαυτού της. Μια νύχτα – τακτικό αριθμητικό, προηγούμενη μιας σειράς επόμενων, ημερών και νυχτών.
Μια νύχτα που δεν φοβάται το σκοτάδι ή το φως που θα έρθει. Και μια νύχτα που τολμά να γεννήσει τη μέρα που τόσο της μοιάζει, αν και οριστικοποιεί τις προθέσεις της φαντασίας.
Αυτή τη νύχτα εννοώ. Μια νύχτα – θύτη του εαυτού της. Νύχτα – μητέρα, νύχτα θαλασσινή. Μια νύχτα – φίλη, που ξέρει να περιμένει μέχρι να αποκτήσουμε μάτια και να δούμε όσα το φως θα αποκαλύψει.

Πεζά, Ναυτίλος Ελευθεριακές Εκδόσεις, 2015, 54 σελ.

Πηγές: Biblionet, Αστάρτη, 24 γράμματα