Οι τρίλλιες που σβήνουν

“…Τα μάτια του γέμιζε ο πόνος. Στα σφραγισμένα χείλη ανθούσε το χλωμό φως. Ο ποιητής περνούσε μόνος. Του τραγουδιού του ακόμη αχούσε ο στεναγμός. Μα τώρα σιώπησε η καρδιά του Και μόνον ο έρωτάς του μένει και περπατεί. Και όλοι μας λέμε είναι η σκιά του που τριγυρίζει. είναι η θλιμμένη σκιά του ποιητή…”