Ονείρου έρως

«Δίνη» Του είπα για το γάμο. Σα να ‘μουνα εκείνη άρχισε να παρακαλεί. Τον κοίταξα στην κόχη του μυαλού. Γοργά τον καταβρόχθιζε μια δίνη. Καίτοι κι εγώ πνιγμένος τόνε τράβηξα στην αμμουδιά. Φυσήξαμε το θάνατο ο ένας μες στον άλλο. Φώναξα να πληρώσω. Τι πάς να κάνεις λέει έχασα άνθρωπο δικός μου ο καφές.