Όσα δεν έζησα

ΠΡΟΣΜΟΝΗ Σε μια γωνιά της γης άγνωστη, αθέατη, μοναχική χρόνια περίμενα όνειρα αγίνωτα βλέφαρα αιμάσσοντα δίχως το χάδι του ύπνου Σ’ ένα μπουκάλι ναυαγός μήνυμα έριξα τη λαχτάρα μου κυμάτισε στα πέλαγα ασκητική η ζωή μου Με πόθο διάπυρο που μου ‘λυνε τα μέλη το όνομά σου κραύγαζα πριν να σε συναντήσω Δεν είχες όνομα. Αγάπη σε έλεγα