Παραπλανημένος άνθρωπος

…προσπάθεια για επαναυτοπροσδιορισμό Δεν πιστεύω εις… μόνο νομίζω, ότι πρέπει να ζήσω αυτήν την υλική ζωή που μου παρεχωρήθη, έχοντας συναίσθηση της πλανεμένης αντίληψης του κόσμου από μέρους μου, αποδεχόμενος τα περιθώρια που μου επετράπησαν και αφήνοντας την ευθύνη της “αποστολής” μου στο “Αίτιο” που υποθέτω ότι προϋπάρχει και ευθύνεται για την ύπαρξή μου. Αφιερώνεται σ’ αυτούς που δεν επενδύουν στις πλάνες του νου και απλώς περιμένουν Οι σκέψεις μου είναι η φυλακή μου Η ελευθερία του νου είναι πέρα απ’ αυτές,… στην άσκεφτη αφούγκραση. Προσπαθώντας ν’ αποδράσω,… ευχαρίστως στολίζω το κελί μου,… γράφοντας Η μόνη διαφορά του ανθρώπου από τα άλλα πλάσματα της φύσης είναι το ότι νομίζει πως διαφέρει από αυτά. Μόλις πεθάνει, παύει να το νομίζει κι αυτό. Δεν υπάρχει πια καμιά διαφορά.