Πωλούνται δάκρυα ελιάς

Κάνω έτσι και βλέπω μπροστά μου το ιερό πάνω στη λεωφόρο, άγγελοι, αρχάγγελοι, τρέχαν, κορνάραν τα αυτοκίνητα, μη μιλάς, λέω, stay cool, “να εισοδεύουμε στο άληστο φως της βασιλείας των ουρανών”, έλεγε ο πάτερ, “είναι αλησμόνητη αυτή η είσοδος για την ψυχή του ανθρώπου, να εισοδεύουμε μαζί ξανά και ξανά…” Κλάξον, σειρήνες, βρισιές, προσπαθούσα ν’ ακούσω τι έλεγε, αλλά η φωνή του χανόταν μες στο πλήθος. Μια χοντρή με σκισμένη φόρμα ήρθε δίπλα μου να προσκυνήσει την εικόνα της Παναγίας και βρομούσε τόσο πολύ, που ήταν αβάσταχτο. “Να εισοδεύουμε στο άληστο φως ξανά… και ξανά… Ω! Ποίον έγκλημα κατά της ψυχής να της στερήσεις αυτό, την τροφήν της, το φως!… Έχοντας χάσει παντελώς κάθε ενθύμησιν του φωτός, χωρίς αυτό πώς;” “Έχει δίκιο ο πάτερ!” ουρλιάζει η χοντρή. “Τη δουλειά σου εσύ!” την σπρώχνει ο καντηλανάφτης. “Συγγνώμη, θέλω να κάνω μία ερώτηση”, μ’ ακούω να λέω και… ξαφνικά απόλυτη σιωπή. Αυτοκίνητα, άνθρωποι, άγγελοι και ο πάτερ μαζί κάνουν slow motion και pause. Γυρίζουν όλοι, με κοιτούν πολύ σοβαρά, κι εγώ ρωτάω: “Ποιος μας τράβηξε από κει για να μην το βλέπουμε το φως;”