Πυξίδα Κρυφή

ΑΣΤΡΟ ΠΟΥ ΕΣΒΗΣΕΣ Ασήμι είχες στα μαλλιά στην καρδιά σου φως το φεγγάρι πως, αχ πως να σταματήσω; Βαθιά στο βλέμμα των ματιών θάλασσα γαλάζια διαμάντια και τοπάζια στο γέλιο των χειλιών. Έσβησες άστρο φωτεινό γλυκιά ζωής ανάσα, οι μέρες μοιάσαν άψυχο δειλινό. Χωρίς φωνή, χωρίς ψυχή βουβός ο πόνος και πικρός στο φεγγάρι πως, αχ πως να τραγουδήσω;