Ρωγμή

Εισαγωγή Μέσα στην κάμαρα της λύπης μιας ελπίδας αιχμάλωτης προσευχές πέφτουν σκισμένες στο ξύλινο πάτωμα του 1930. Μια μυρωδιά γνώριμη, έρχεται από μακριά κλείνω απαλάτα κουρασμένα μου μάτια. Ρωγμή μες στην καρδιά μου. Που είναι τα όνειρά μου ; Τα χρόνια τα δικά μου ; Τ‘ άστρα του Ουρανού; Ξέρω, όλα τα αφήνω στα χέρια του Θεού. Κι όταν θα επιστρέψω στο χώμα το ιερό τα βλέφαρα ας κλείσω να αποκοιμηθώ.