Ρωγμή στο χρόνο

Ξημερώνει ένα όμορφο πρωινό του Σεπτέμβρη. Ένας αχνός χαμογελαστός ήλιος ξεπροβάλλει αργά από τη θάλασσα και ξεχύνεται ανυπόμονος να στεγνώσει την πρωινή πάχνη από τα φυλλώματα των δένδρων του Υμηττού. Στο δρόμο ακούγεται η στριγκή βουή ενός φορτηγού. Παραθυρόφυλλα που ανοιγοκλείνουν σπάνε τη σιωπή. Από το ανοικτό παράθυρο μιας πολυκατοικίας κουδουνίζει εκκωφαντικά ένα ξυπνητήρι. Η πολιτεία αποσταμένη από το χθεσινό βουητό της, συνέρχεται αργά από τον ανήσυχο ύπνο της για να ριχτεί ξανά στην καθημερινή βιοπάλη. Ο Αντώνης τεντώνει νωχελικά τα μέλη του κι αλλάζει πλευρό. Σκέφτεται να πάρει έναν υπνάκο ακόμη, όταν η πόρτα στο δωμάτιό του ανοίγει με ένα αργό τρίξιμο. «Κοιμάσαι Αντώνη; Έφεξε για τα καλά! Έλα. Σήμερα είναι η μεγάλη μέρα,» ακούει την φωνή της μητέρας του. «Ώρα να μάθουμε τ’ αποτελέσματα!»