ΣΑΝ-ΤΑ ΜΑΥΡΑ ή Μούσα Λευκα(η)δία

Επιλογές από τα σατιρικά ποιήματα που δημοσιεύτηκαν στην στήλη των Νέων της Λευκάδας: To Ποίημα της Εβδομάδας κατά την περίοδο 2003-2005, λίγα καινούργια ποιήματα και κάποια απ’ τα χαρακτηριστικότερα άρθρα του Δ. Ε. Σολδάτου, σε γλώσσα αιχμηρή και σαρκαστική. Όλο το βιβλίο, όπως και απ’ τον τίτλο διαφαίνεται, είναι αφιερωμένο στην Λευκάδα του σκότους και της παρακμής: στην μιζέρια της μικρής επαρχίας, στους αδαείς, υπερφίαλους πολιτικούς, στους μικρόψυχους πνευματικούς ταγούς, στα φτηνά θεάματα του καλοκαιριού, στην νάρκη του χειμώνα, στις κουτσομπολίστικες στήλες των εφημερίδων, στις γυναίκες «με τα ξινισμένα μούτρα, που oνειρεύονται δυο μέρες στην Αθήνα», στα κακόφημα μπαρ των δρόμων… Απ’ την σάτιρα δεν γλιτώνει κανείς, αλλά ούτε κι ο ίδιος, που αυτοσαρκάζεται μέχρις εσχάτων. ΔΙΠΛΗ ΠΑΤΡΙΔΑ Άλλα μου έφερε ο καιρός, κι άλλα μου πήρε ο Χρόνος. Διπλά, πατρίδα, σ’ αγαπώ και σε μισώ συγχρόνως! Υπάρχουν, Λευκαδίτη, δυο Λευκάδες: η μια στον χάρτη κι η άλλη στην ψυχή σου. Η μια που δημαρχαίοι και βουλευτάδες την σύρανε ως το χείλος της αβύσσου κι η άλλη όλο ποίηση και καντάδες – μια απόμακρη φωνή που λέει: «Θυμήσου!» Μα εσύ ξεχνάς! Και γλείφεις τους χαλκάδες που οι «ξύπνιοι» σου περάσανε. Κοιμήσου… Του Ονείρου η Λευκάδα αντιχτυπιέται βαθιά μέσα στο αίμα μου μ’ εκείνη που για πραγματικότητα περνιέται. Ο φάρος των καιρών σκοτάδι χύνει… Μα πίσω απ’ την μαυρίλα η Σελήνη με την Σαπφώ, κρυφά, γλυκοφιλιέται.