Σημεία στίξης

«Άνευ» Της εικόνας ο ήχος, του λόγου η κτίση. Τα χρονικά, τα ποσοτικά, τα άσκοπα. Πάντα, τόσο, μέχρι. Της επανάληψης, της πορείας, του φθινοπωρινού γέλιου, των μελλοντικών δειλινών, εκείνων και των χθεσινών. Της θάλασσας εκείνης… της μεγάλης, που «υγραίνοντας την άμμο το πρωί» θυμάται, εκεί που είχαμε πέσει και χαθεί, σ’ εκείνο το άνευ.