Σκυλί δεμένο

Θερμά παρακαλώ να βγάλεις τα παπούτσια σου στο ξύλινο πάτωμά μου. Τρίζουν τα μέσα μου όταν έρχεσαι. («Αστική ευγένεια») Στην πρώτη, ώριμη ποιητική της συλλογή η Δήμητρα Κουβάτα δίνει υπόσταση όχι μονάχα στις λέξεις, τους στίχους, τις στροφές του ποιήματος, αλλά και στα απαραίτητα σημεία στίξης–τις τελείες της ζωής μας: Τελεία. Μερικές φορές, καταπακτή μαζί με μια παύλα. Άλλες φορές, επίλογος, με χείλη δαγκωμένα. Ενίοτε, τελείες, πολλές μαζί μαύρα πουλιά στο σύρμα. («Η τελεία»).