Σονάτες για φωνή και σιωπή

Σε δρόμους τώρα, λιγδιασμένους, άφιλους, εξαργυρωμένους, κρυμμένος απ’ τ’άδηλο αύριο, ξεχασμένος, μ’ένα κερί, τη χούφτα αμπρί της φλόγας για τους ανέμους, πορεύομαι, μη και ξαναβρώ πάλι τους χτύπους της καρδιάς, που μου ‘λεγαν τότε ποιος είμαι, πού είμαι, που πηγαίνω.